Met een 20-13 overwinning op Tweemaal Zes 2 werd Swift 2 zaterdag kampioen in de tweede klasse. Gesteund door veel publiek met toeters en sjaals werd het kampioenschap feestelijk in de wacht gesleept.

We begonnen de wedstrijd scherp, met name in de verdediging. Tweemaal Zes had moeite zich onder onze druk uit te worstelen en daarmee kregen we aanvallend de tijd om aan een 3-0 voorsprong te werken. Daarna werd het spel wat slordiger, er werden wat zenuwen zichtbaar. Waar wij als coaches hadden gehoopt op een comfortabele voorsprong met rust, moesten onze nagels het toch nog even ontgelden. Met een nipte voorsprong van 7-6 gingen we de rust in. Het vizier werd weer op scherp gezet en de tweede helft deden we wat we moesten doen: de voorsprong uitbouwen en de verdediging net zo scherp houden als in het begin. Al snel stonden we op vier doelpunten voorsprong en later werd het zes. We zaten niet echt in de piepzak de eerste helft, maar dit voelde toch wat lekkerder. De eindstand: 20-13. Het kampioenschap is een feit! Veel dank aan alle supporters die hiervan getuige wilden zijn. Ouders, oma’s, vrienden en Swifters (zelfs via de Facebook livestream): jullie waren een geweldige steun! En veel hartjes naar de spelers & coach van Swift 1, die schitterende spandoeken hadden gemaakt: geweldig dat jullie, met zelf nog een zeer belangrijke wedstrijd voor de boeg, zo met ons meeleven.

Aan het begin van dit zaalseizoen lag een kampioenschap helemaal niet zo voor de hand. Dat maakt deze prestatie zo knap. De tweede en derde wedstrijd van het seizoen verloren we tegen KIOS en Velocitas, waarbij zeker de wedstrijd tegen KIOS een dieptepunt qua spel was. Na een ruime overwinning op OVVO, kwam de derde verliespartij, tegen ODIK. We moesten nu toch echt weer gaan winnen om weg te blijven van de onderste plekken. We pakten de draad weer op met een 11-17 overwinning op Tweemaal Zes, met 21-11 werd Atlantis weggeveegd en in een matige wedstrijd werd HKC (9-15) eronder gehouden. Ondertussen won en verloor iedereen van elkaar en hadden vier, soms zelfs vijf ploegen nog kans om kampioen te worden. Toen begonnen de returns van de wedstrijden die we hadden verloren: twee spannende wedstrijden tegen KIOS en Velocitas thuis (17-16 en 14-13). De strijd om de koppositie ging inmiddels nog tussen Velocitas en ons. Wonnen we vanaf nu alles, dan waren we kampioen! Vier finales te gaan. Een vrij taaie wedstrijd tegen OVVO volgde (10-13). Daarna ODIK: in onze ogen de laatste grote hobbel op weg naar een kampioenschap. Kort daarvoor kwam het bericht dat Velocitas, onze concurrent, had verloren. Bij winst op ODIK konden we al een week voor het einde van de competitie kampioen worden! De winst op ODIK (19-13) was daarmee extra mooi. Nu moesten we het afmaken. En zo geschiedde!

Als coach heb ik veel bewondering voor de strijd die elke wedstrijd weer werd geleverd. De overtuiging waarmee we het veld in stappen. Het voor elkaar werken en doelpunten samen vieren. Het spelplezier dat we uitstralen. Het vertrouwen en geduld als het even minder gaat in een wedstrijd. Een mooi team, dat Swift 2! 🙂

We hebben als ploeg veel veerkracht getoond dit seizoen. We dachten ruim in ons jasje te zitten met 6 dames en zes heren, maar soms bleek het nog een uitdaging om het team gevuld te krijgen in trainingen en wedstrijden. Susan scheurde haar achillespees waardoor Silvana doorschoof, Pi brak haar vinger en ook Sam raakte langdurig uit de running door zijn enkel. Ook waren er nog de hardnekkige griepjes die rondgingen in de selectie en de pijntjes waarmee we geen risico op verergering wilden lopen. Toch gingen wisselingen in samenstelling nooit ten koste van teamspirit en prestatie. Van deze plek daarom ook veel dank aan onze invallers van dit seizoen: Nicole, Martine, Elske, Otto en Pelle; dit kampioenschap is ook met dank aan jullie.

Na de laatste zaalwedstrijd tegen Atlantis, komende zaterdag, maken we ons weer op voor het veld. Ook daar hebben we kans op een kampioenschap: we staan op dit moment bovenaan, met drie punten voorsprong op de nummer 2. Dat gaan dus nog wat spannende potjes worden! We hopen weer op jullie support. Tot ziens langs de lijn 🙂

Marianne

Foto’s met dank aan Hemmo Visser (later volgen er meer!)

De derde wedstrijd in het vierluik om ons veilig te spelen en ons weer een jaar te verzekeren van het korfballen in de eerste klasse. En misschien ook wel de belangrijkste van die vier wedstrijden aangezien onze directe concurrent Roda uit Westzaan op bezoek kwam. Twee punten achterstand op ons en waarschijnlijk hun laatste kans om degradatie af te wenden. In Westzaan was het een redelijk onbedreigde overwinning geworden voor Swift dus voorzichtig optimistisch trokken we afgelopen zaterdag richting sporthal Oostenburg. Aldaar gearriveerd bleek de hal lekker vol te zijn gelopen wat natuurlijk mede werd veroorzaakt door de kampioenswedstrijd van Swift 2 dat na een moeizaam begin uiteindelijk dik verdiend de punten in eigen huis hield en daarmee het kampioenschap en eindelijk de zo zeer gewenste promotie naar de  reserve eerste klas in de wacht wist te slepen. Daarmee feliciteren we de ploeg en coaches Marianne en Errol natuurlijk van harte en het zorgde gelijk dat Swift 1 met een goed gevoel aan de wedstrijd tegen Roda ging beginnen.

En wat voor een wedstrijd werd dat wel niet. Het werd uiteindelijk zowel letterlijk als figuurlijk een waar korfbalgevecht met een bizar scoreverloop. Na de inleidende schermutselingen die bij 2-2 werden afgesloten (met Jasper twee keer als onze goalgetter) liet ons eerste zien dat er voor Roda niet zo veel te halen leek. En net als in uitwedstrijd waren het onze dames die het voortouw namen bij het veroveren van de 7-3 voorsprong. Anniek (2x) en Silvana deden dat met mooie afstandschoten, Kimberley van dichtbij na goed afvangwerk van Mees. Tussendoor was, ik zou bijna zeggen uiteraard, ook Jasper nog een keer succesvol. We liepen verder uit naar 9-4 via rake afstandschoten van Hessel en opnieuw Jasper en zo leek er geen vuiltje aan de lucht. En dat was er ook eigenlijk niet. Swift was duidelijk de betere ploeg en zou alleen maar verder uit moeten lopen was de verwachting. Alleen was Roda het daar niet mee eens. Luidkeels bijgestaan door de reservebank en door beide coaches gooide Roda alles in de strijd. Alles wat geoorloofd en niet geoorloofd was werd gebruikt om het gat met Swift te dichten. En in plaats van rustig te blijven en gewoon te blijven korfballen raakten bij ons enkele spelers langzaam helemaal van het padje omdat de scheidsrechter, die oren en ogen te kort kwam voor alles wat er gebeurde, niet altijd floot voor alle overtredinkjes die tegen hen gemaakt werden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het andersom precies zo gebeurde, maar op deze manier kreeg Roda precies wat het wilde. Een paar van ons vergaten te korfballen, begonnen hun eigen oorlogje uit te vechten en daarmee ging het eigenlijk faliekant fout. Zes keer achter elkaar scoorde Roda en ineens stonden we met 9-10 achter en het is dat Silvana in de laatste minuten nog een doorloopbal benutte anders hadden we met een totaal onnodige achterstand de rust in gegaan. Een rust, die hopelijk net op tijd aanbrak en waarin onze coaches Otto en Marianne de boel hopelijk weer een beetje tot bedaren wisten te brengen.

Maar daar bleek in het begin van de tweede helft helemaal niets van. Het gevecht ging vrolijk verder en Roda profiteerde optimaal. Het werd na de 10-11 nog wel 11-11 door een onmogelijke onderhandse bal van Kimberley die wegvallend van de korf vandaan de bal toch nog onderhands onder haar dame door richting en zelfs in de korf wist te deponeren. Maar doordat de irritatie aan onze kant maar bleef toenemen kon Roda zelfs uitlopen naar een 11-14 voorsprong. En dus werd er ingegrepen. Coach Otto paste verschillende wissels toe bij de heren. Gelukkig had Hessel zijn hoofd wel koel gehouden want toen hij bijna onder de korf staand een klein kansje kreeg bracht hij de opmars van Roda weer even tot stilstand. En toen Silvana direct daarna van afstand 13-14 scoorde was iedereen weer bij de les. Men begreep dat er alleen gewonnen kon worden als we weer normaal het eigen spel zouden gaan spelen. Onze mannen herpakten zich precies op tijd, concentreerden zich weer op hun taak waarna onze dames opnieuw lieten zien van doorslaggevende betekenis te kunnen zijn. Floor schoot van afstand de gelijkmaker door de korf en Anniek mocht ons daarna vanaf de strafworpstip weer op voorsprong brengen. Anniek liet zien inmiddels een zekerheidje te zijn geworden vanaf die stip want rustig schoot zij raak. Hessel vergrootte van achter de korf de voorsprong naar 16-14 waarna Floor nog een keer een duit in het zakje deed en met een lekker schotje scoorde zij 17-14. Roda bleef echter nog wel in het spoor met 17-15, maar nu was het Jasper met één van zijn befaamde afstandpoeiers die het verschil terug op drie bracht. Nog wilde Roda niet opgeven en dus werd het 18-16. Met nog drie minuten op de klok was het dus zaak rustig te blijven en de wedstrijd met lange aanvallen uit te spelen.  Roda had al een tijdje zijn toevlucht genomen tot elke aanval zo snel mogelijk te schieten en daarom moesten we zien te voorkomen dat zij de bal nog veel in de aanval zouden krijgen. Dat lukte dan ook redelijk en met de paar gehaaste pogingen die Roda nog kon ondernemen wisten onze rebounders wel raad. En toen Silvana in de voorlaatste minuut ook nog eens onreglementair werd gestuit kon zij de wedstrijd vanaf de stip definitief op slot gooien. En zo geschiedde. Ook deze stip ging geruisloos door de korf. En dus kon in het veld al feest gevierd gaan worden. Het was gelukt. In een zenuwslopende wedstrijd waren die twee broodnodige punten in de wacht gesleept. En zoals ik in het begin al zei met een bizar scoreverloop, want van 9-4 voor naar 11-14 achter en dan weer naar 19-16 voor zie je toch niet elke dag gebeuren. Maar ach wat dondert dat. Volgend jaar vinden we de naam Swift opnieuw terug bij de eerste klassers. Een puike prestatie in een ongemeen spannende competitie. Want over bizar gesproken, nadat het eerste klasseschap in deze wedstrijd langere tijd onzeker leek te worden, vonden we ons nadat alle uitslagen van deze week bekend waren onverwacht terug op een derde plaats in de ranglijst. Zo dicht zitten de nummers drie tot en met zeven dus bij elkaar in deze poule. Nu nog één wedstrijdje volgende week. Een wedstrijd die lekker ontspannen gespeeld kan worden. En daarna kunnen we ons richten op de tweede helft van de veldcompetitie. Daar hebben we ook nog even iets recht te zetten. Maar eerst nog naar Atlantis. Succes volgende week,

Adri

Deze keer kregen we bezoek van een soort Angstgegner zoals ze in Duitsland een ploeg noemen waartegen je eigenlijk zelden of nooit een positief resultaat weet te behalen. Afgelopen jaren hebben we menig robbertje met Refleks uit mogen vechten en dat leidde steevast tot ruime nederlagen. En dus toog ik afgelopen zaterdag met weinig hoop op een gunstig resultaat richting Oostenburghal. Extra vroeg deze keer omdat eerst Swift 2 een belangrijk potje op het programma had staan. Als koploper moest er gewonnen worden om de kansen op de al jaren felbegeerde titel in eigen hand te houden. Voorafgaand aan deze wedstrijd was daar de enorme meevaller dat nummer 2 op de ranglijst een enorme dreun had gekregen en dik verloren had. Zelf stelde Swift 2 ons ook niet teleur en werd nummer 3 ruim verslagen waardoor ineens het kampioenschap voor het grijpen ligt. As. zaterdag kan dan ook de kroon op het werk gezet worden als er gewonnen wordt van Tweemaal Zes. Dus komt dat zien, komt dat zien. Deze ploeg verdient het om onder toeziend oog van een flinke supportersschare te gaan strijden voor het allerhoogste.

Maar nu terug naar afgelopen zaterdag en de strijd tussen Swift 1 en Refleks 1. Nu hadden wij de mazzel dat pal voor aanvang van onze wedstrijd bekend werd dat Velocitas in onze poule had gewonnen en daardoor onbereikbaar was geworden waardoor Refleks eigenlijk niets meer had om voor te strijden. Stiekem hoop je dan dat zij de wedstrijd een beetje zouden laten lopen maar dan kwamen we toch wel heel erg bedrogen uit. Want vanaf seconde één ging Refleks vol voor de overwinning en moest Swift 1 direct alle zeilen bijzetten om in het spoor van Refleks te kunnen blijven. En zeker in de eerste fase van deze wedstrijd hadden we het vreselijk lastig. Refleks schoot vanuit alle hoeken raak en wij konden maar moeilijk volgen en zo stond er al snel een 2-6 achterstand op het scorebord met doelpunten van Tom en Jasper namens Swift. Vanaf dat moment kregen wij iets meer vat op de aanvallen van de ploeg uit Rijswijk en konden we aan de inhaalrace beginnen. Waarbij met name een belangrijke rol was weggelegd voor Jasper die deze eerste helft behoorlijk on fire was en met verre afstandschoten zeer trefzeker was. Vijf keer was het die eerste helft raak en daarmee nam hij de ploeg op sleeptouw en omdat Hessel, Floor en Silvana in het andere vak ook mee gingen scoren zagen we een paar minuten voor rust een 10-10 stand op het scorebord staan. En dus was het verdomde jammer dat Refleks er toch nog 2 in wist te prikken waarvan met name de laatste een ware toverbal was. Vanaf het uiterste hoekje van middenlijn en zijlijn werd er snel en bijna zonder te kijken richting korf geschoten, een bal die er zomaar plompverloren in plofte en zo stonden we bij de rust toch met 2 punten achter.

De tweede helft was iets minder doelpuntrijk. Maar ondanks alle verwoede pogingen bleven we telkens achter de feiten aan lopen. Tom, Floor en Mees zorgden er wel voor dat we gelijke tred met Refleks bleven houden maar steeds weer was er na onze gelijkmaker ook weer een snelle achterstand. Het werd 13-15 waarna Kimberley de voor mij mooiste van de dag maakte. En dat betrof dan niet eens het doelpunt zelf maar vooral het uitgekiende balletje van Anniek waarmee ze onder druk van 2 dames Kimberley op 2 meter van de korf vrij wist te spelen. Maar nadat Refleks hierna weer 2 twee keer scoorde en op 14-17 wist te komen leek de strijd gestreden. Maar waar in het verleden de koppies gingen hangen en we dan alsnog naar een ruime nederlaag gespeeld werden is ons eerste dit jaar uit een ander hout gesneden. En dus werden de ruggen nogmaals gerecht. Er werd diverse keren slim gewisseld waardoor oa. Jesse weer minuten ging maken en dat meteen omzette in enkele sterke verdedigende rebounds. Ook werd Anniek naar het andere vak gedirigeerd om daar samen met Silvana voor nog meer aanvalskracht van de dames te zorgen en dat loonde zich aangezien Anniek de 15-17 door de korf schoot. Jasper deed ons aller harten weer sneller kloppen door opnieuw van ver ons nog iets dichter bij Refleks te schieten 16-17.  Refleks deed ons echter niets cadeau en knalde ons weer naar twee doelpunten achterstand. En dus konden we weer opnieuw beginnen. Ondertussen liep de tijd maar door in ons nadeel en leek de punten langzaam in das blaue hinein te verdwijnen. Maar al snel na de vakwissel werd er een overtreding begaan en mocht Silvana op de stip gaan staan. Stress bij Silvana (ze miste de laatste tijd nog wel eens een stippie) maar tijdens de time out voorafgaand aan deze strafworp kreeg ze van coach Otto en van meerdere teamgenootjes te horen dat dat nergens voor nodig was omdat ze deze strafworp gewoon er in ging gooien. Of dat geholpen heeft weet ik niet en zullen we ook nooit weten maar na het fluitsignaal ging de bal feilloos door het mandje en was er weer maar nog één doelpunt verschil. Echter waren er nog maar 3 minuten te spelen dus steeg de spanning ten top. Gelukkig veroverde de verdediging al weer vrij snel de bal en mocht onze aanval het weer gaan proberen. En met nog anderhalve minuut te spelen was daar ineens vanaf de zijlijn de gelijkmaker. Talloze schoten had ze gedurende de wedstrijd al op de rand van de korf zien eindigen maar eindelijk viel de bal wel een keer goed en scoorde Silvana de 18-18. Daarna was het nog wel even nagel bijten want Refleks deed er nog één keer alles aan om toch de overwinning in de wacht te slepen, hield die laatste anderhalve minuut de bal in hun aanval, schoot nog vier keer waarvan eentje in en uit de korf ging, maar toen uiteindelijk ook de laatste seconde weg was getikt en de toeter voor het eindsignaal ging konden de armen de lucht in en was er een zwaar bevochten en daardoor ook zeer verdiend punt binnen gesleept. Een uiterst belangrijk punt want hierdoor wisten we Roda op twee punten achter ons te houden terwijl ook Atlantis op 2 punten werd gezet. En dat betekent dat as. zaterdag het karwei afgemaakt kan worden. Dan komt Roda bij ons op bezoek. Om definitief veilig te komen hebben wij dan aan een gelijkspel genoeg, maar ik zal er geen moment om rouwen als er vanaf de eerste minuten een punt of 5, 6 voorsprong op het scorebord zal staan gedurende de hele wedstrijd. Al vrees ik dat Roda daar absoluut nog een stokje voor zal willen steken, want voor hen is het zo een beetje de laatste kans om het vege lijf nog te redden. Dus roep ik bij deze iedereen met een Swift-hart op om zaterdag naar de Oostenburg hal te komen. Er zijn genoeg wedstrijden te bekijken. Bijna alle senioren komen achter elkaar in het strijdperk voorafgegaan door de A1 en de E2. Ik zou zeggen, blijf eens lekker na je wedstrijd een paar uurtjes in de hal om te kijken hoe de ploegen het er vanaf gaan brengen. En wil je toch pas later komen, om 18.15 uur hebben we eerst de kampioenswedstrijd van Swift 2 en daarna de kraker tegen Roda waarbij Swift 1 zich weer een jaar van het 1e klasseschap kan verzekeren.

SWIFT-leden; Swift 1 en Swift 2 rekenen op jullie. Dus laat ze niet in de steek maar kom hun naar de overwinning supporteren.

Adri