Nieuw jaar nieuwe kansen, een dagje Tilburg

Nieuw jaar nieuwe kansen, een dagje Tilburg

Nieuw jaar nieuwe kansen, een dagje Tilburg

In 2019 ging voor de Swift- selectie veel goed met twee keer een promotie naar de eerste klasse. Een promotie waarna de hele vereniging naar snakte en waar de ploeg ook echt aan toe was.

De resultaten op het veld en tot dusver in de zaal onderstrepen dit eens te meer, het verschil met top tweede klasse en rechterrijtje eerste klasse is niet groot. In 2020 gaan we zien of er meer in het vat zit, al heb ik deze laatste uitspraak niet gecheckt bij de technische staf en TC.

Omdat we traditioneel niet sterk uit een winter/oliebollen slaap komen eerst nog geoefend tegen Excelsior en daar bleek al dat we de kerstbreak prima hebben verteerd. Helaas is de blessure van Silvana zo erg als al werd gevreesd en zal zij dit seizoen vanaf de kant moeten toekijken, heel veel sterkte bij je herstel. Floor kon op deze wijze haar Swift basisdebuut maken in de lastige uitwedstrijd tegen medekoploper Tilburg.

Uiteraard werden zorgvuldig de wedstrijdbeelden van Tilburg geanalyseerd, een ploeg die goede wedstrijden afwisselt met wat mindere en knap 6 punten heeft. Uit de beschikbare beelden  werd door onze technische staf een wedstrijdplan gemaakt.

Onder toeziend oog van een aantal vaste Swift supporters met nu ook Jasper en Wendy, die helemaal uit Australië waren gekomen, fijn dat jullie er waren! Adrie had even andere dingen te doen zodat er een andere scribent moest opstaan.

De eerste pannenkoeken zijn voor Tilburg, de 1-0 valt uit een vrije worp nadat een dame van Tilburg heel hard naar binnen rent en onregelmatig wordt afgestopt door een Swift dame. De 2-0 valt uit een strafworp als een dame van Tilburg  heel hard naar binnen rent en onregelmatig wordt afgestopt door een Swift dame. Na 6 minuten komt bij 3-1 de eerste Swift treffer als Floor met een doorloopbal naar binnen onreglementair wordt afgestopt. Als oplettend lezer herkent u wellicht een patroon, ik vond dat onze ploeg onvoldoende handelde naar deze situatie, de scheidsrechter bepaalt zijn vrije worpen beleid en daar heb je als speler mee om te gaan en zelfs je voordeel uit te halen , terecht of niet.

Ook het andere vak komt door 2x Jelle aan het scoren en na 8 minuten is het 3-3. Het instellen op de tegenstander blijft lastig waardoor Tilburg weer uitloopt naar 6-4. Als we 6-6 maken zijn we al veel beter in de wedstrijd en vraagt Tilburg een time-out aan.

Na een fantastische fadeaway jumper van Jelle staan we voor het eerst op voorsprong. Op 7-7 scoort Tilburg haar 4e doelpunt uit een statische poging en mogen ook wij,  na een mooie actie van Nicole op de 2,5 plaatsnemen. Rick 7-8 en daarna ons eerste gaatje na een afstander van Nicole. Nu nemen we het heft in handen en na twee keer goed doorfluiten (beide kanten) van de man in het zwart is het 8-11. Aanvoerder Tom ook op het scorebord!

Het eerste echte gaatje is er bij 10-14 als Rick a.k.a. Gangsta Boy* na zijn schot zelf de rebound verzorgd en daarmee al zijn 7e treffer liet noteren. We beginnen de wedstrijd beter te lezen halen de foutjes eruit, onze dames lopen nu letterlijk met de handen op de rug om contact te vermijden. In deze fase zijn we  de baas en ondanks de instructie langs de kant om lang te spelen schiet Jelle, op 12 seconden schotklok, de 10-15 binnen. Helaas nog 2 foutjes aan het einde en de russtand is 13-16. In de laatste fase echt verzuimd de wedstrijd op slot te gooien maar nog niets aan de hand.

Tweede helft begint met een dame van Tilburg die…… en de 15-18 valt door een karakteristieke goal van Anniek achter de paal. Er volgt een rommelige fase waarin Tilburg zich weer knap in de wedstrijd knokt en Swift door een paar onnodige fouten problemen op de hals haalt. Bij 19-19 is Tilburg weer langszij.

Rick scoort nogmaals en Jolien komt binnen de lijnen. Floor mag terugkijken op een verdienstelijk debuut. Nienke schiet ons weer na 2 voorsprong (20-22).

Mooi om te zien dat na lang blessureleed “niet Gangsta Rik” ons aanvallend nog meer opties geeft, hij komt in het veld om Tom af te lossen. Die andere Rick scoorde na een prachtige fake onder de korf. Nienke scoorde, uiteraard met 1 handje, de mooiste van de avond al stond de coach op de tv beelden wel hinderlijk in de weg.

Het gaatje was weer geslagen, helemaal toen Jasper achter de korf binnenschoot 21-25. Tilburg stribbelde nog even tegen naar 23-25 maar naar weer een treffer achterkant korf van Jasper was het verzet gebroken. Anniek  gooide bij 24-29 de wedstrijd in het slot. Via Rick zijn 14e!!, Nicole en Jelle zijn 8e  floot de scheidsrechter voor de laatste keer bij 25-32. Wederom een lastige uitwedstrijd tot een goed einde gebracht, volwassen gespeeld en mede door onze schotkracht de wedstrijd verdiend gewonnen.

Volgende week alweer de 4e uitwedstrijd nu tegen het bekende Roda uit Westzaan. Die kregen afgelopen week tegen Velocitas een pakkie op de broek met 25-9. Een kat in het nauw maakt echter rare sprongen dus Roda zal er wel op Knossen.

De concurrentie bovenin hebben we nu allemaal gehad en die gaan nu lekker elkaar punten afpakken, ondertussen natuurlijk zelf wel de punten blijven pakken en niet op lauweren gaan rusten. Voor je het weet gaan andere ploegen “volle sjees”  en gaan ze zomaar winnen van ons. Hoop doet leven zullen we maar zeggen.

Tot volgende week!

 

*Tip: lees even het prachtige verslag van KV Tilburg

https://kvtilburg.nl/wedstrijdverslagen.php?idverslag=1529

 

Swift 1 – Ondo 1: 28 – 27

Swift 1 – Ondo 1: 28 – 27

Swift 1 - Ondo 1: 28 – 27

Afgelopen zaterdag speelde Swift 1 haar laatste wedstrijd van 2019. Op bezoek was Ondo dat als enige ploeg in deze 1e klasse nog ongeslagen was. En dus werd het nu al een wedstrijd van erop of eronder. Voorlopig afhaken voor de topposities of aanhaken en meedoen voor de eerste plek. En ook een indicatie of Swift 1 zo langzaamaan gewend is geraakt aan het spelen met de schotklok dat toch een heel ander spelletje vergt dan wat de meesten tot nu tot gewend waren. Dat laatste lijkt wel aardig in control. Al zal er toch af en toe met nog meer vernuft gespeeld moeten worden. Om trucs uit te halen als een van de korf wegspringende bal met de rug naar de korf oppakken en dan in de sprong naar de korf draaien en schieten is leuk bij 10 punten voorsprong en nog een paar minuten te spelen maar  om dat te doen in de eerste helft in een wedstrijd die op het scherpst van de snede wordt gespeeld en waarin elk doelpunt het  verschil kan makenis niet verstandig. Je hebt weer 25 seconden voordat het volgende schot gelost moet zijn, dus dan is het veel slimmer om die bal gewoon te pakken en even in de ploeg te houden totdat het weer goed staat en er een goede aanval opgezet kan worden. Maar goed, dit zijn mooie leermomentjes die er makkelijk uitgehaald kunnen worden.

Voor de rest was het een prima wedstrijd, waarbij zeer gevarieerd werd aangevallen en er over veel schijven gescoord kon worden. Het begin was volledig voor Ondo dat snel naar 2-5 uitliep. Daarna kwamen de onzen er wat beter in en werd de stand gelijk getrokken tot 5-5. Ondo bleef echter het grootste deel van de eerste helft aan de positieve kant van de score, maar zag ons eerste telkens weer aanhaken. Dat duurde tot 10-12 waarna twee vrije ballen van Silvana ons weer op gelijke hoogte brachten. De eerste legde ze af op Nicole, de tweede schoot ze zelf raak. Wie kon op dat moment bevroeden dat dit het laatste doelpunt van Silvana voor hele lange tijd zou zijn. Enkele ogenblikken later sloeg bij haar het noodlot toe toen ze bij een onschuldige beweging ineens kermend op de grond lag. Een zware knieblessure bleek het gevolg. Dinsdags zou een MRI uitwijzen dat de binnenband van haar rechterknie was gescheurd en, nog erger, de kruisband volledig afgescheurd. Kortom einde korfbalseizoen, een operatie in het verschiet en daarna 9 maanden revalideren. U begrijpt dat na het gebeuren mijn aandacht niet echt meer bij de wedstrijd is geweest. Wel kan ik u nog vertellen dat de rust aanbrak met een 16-15 voorsprong voor Swift.

De tweede helft heb ik nog meegemaakt tot 21-18, daarna ben ik weggegaan om Silvana voor nader onderzoek weg te brengen. Gelukkig hebben we tegenwoordig nog zoiets als WhatsApp. En dus werden we onderweg door dochter 2, Kimberley, rechtstreeks op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen in de Oostenburghal. En daaruit bleek dat beide ploegen elkaar geen duimbreed toe wensten te geven. De wedstrijd bleef tot aan het einde gelijk op gaan. Van 21-21 nam Ondo steeds een goaltje voorsprong en maakte Swift dan weer gelijk. Dat duurde tot 24-24 toen kwam het vreugdevolle bericht vanuit de hal dat Swift de zaken om had gedraaid. De voorsprong werd ook gelijk twee doelpunten. En dat verschil bleef zo. Maar toch werd het op het einde nog heel erg spannend, tenminste bij ons in de auto. Het  werd namelijk  28-27 en met nog een halve minuut te gaan en de bal in het bezit van Ondo kan het zo maar nog fout gaan. Groot was dan ook de opluchting toen het laatste berichtje over de wedstrijd op het schermpje van Silvana haar mobieltje verscheen. Jelle heeft de bal en het is afgelopen. Poehee, lekker hoor. Swift 1 doet gewoon ook in de zaal volop mee voor de bovenste plaats. Dit gaat een heel spannende competitie worden aangezien er zeker 6 ploegen zijn die niets voor elkaar onder doen. Volgend jaar krijgen we Tilburg en daarnaast de op papier wat mindere ploegen en daarna zien we wel waar we staan.

Ik wil nu in ieder geval iedereen prettige feestdagen toewensen en hoop een ieder volgend jaar weer in  volle gezondheid terug te zien.

Tot volgend jaar, Adri

 

Swift 2- Ondo 2: 23 – 13

Swift 2- Ondo 2: 23 – 13

Swift 2- Ondo 2: 23 - 13

Daar was dan afgelopen zaterdag de eerste overwinning in dit nog prille zaalseizoen. Na de eerste twee mindere wedstrijden had het team vorige week in Zeeland al tekenen van herstel laten zien al werd toen nog met  20-18 van Tjoba verloren. Deze week tegen de andere Zeeuwse opponent in de poule zette het herstel zich voort. En dit keer wel met een positief resultaat. En hoe!!!

Terug was de dadendrang die het tweede zo karakteriseerde tijdens de veldcompetitie. Terug was de vechtlust en de absolute wil om een wedstrijd te willen winnen. Dat dit af en toe aanvallend resulteerde in het bij ons ouderen zeer bekende Martin Brozius televisie kinderspelletje Ren je Rot nemen we daarbij op de koop  toe. In hun pogen om tot scoren te komen ging ons tweede mijns inziens soms wat overhaast te werk. Dat resulteerde in  kleine foutjes zoals af en toe schoten op verkeerde momenten of een plaatsfoutje zo  hier en daar. Maar ondanks dit soort kleine probleempjes was het een lust voor het oog te zien metwelk een intensiteit (u ziet, ik heb de afgelopen goed geluisterd naar onze televisiejournalisten. Het nieuwste modewoord bij sportwedstrijden zit er al  aardig in) deze wedstrijd door het tweede werd afgewerkt. En heb ik het aanvallende gedeelte al ietwat gememoreerd, ik zou toch ook het verdedigende deel willen noemen. Want met name daar werd watmij betreft in deze wedstrijd het verschil gemaakt. Beide vakken  speelden verdedigend een uitstekende wedstrijd. Geen seconde verslapte de concentratie en werd de druk op de Ondo spelers vol er op gehouden. Die wisten zich hier dan ook duidelijk geen raad mee en kwamen slechts zelden tot aanvaardbare aanvallen. En al opende Ondo dan wel de score, het was al snel duidelijk dat er deze wedstrijd weinig te halen zou zijn voor de Zeeuwen. Want na de 0-1 ging ons tweede, zoals dat zo mooi heet, erop en erover. Met een rush van 7 goals kwam Swift op een 7-2 voorsprong. Heel even stokte het doelpuntenmachientje en dat gaf Ondo de gelegenheid terug te komen tot 7-5. Maar ons tweede zag het gevaar, deed er weer een schepje boven op en liep vervolgens rap uit naar een 12-5 voorsprong bij rust.

En mocht Ondo toch nog snode plannen hebben voor de tweede helft, dan boorde ons tweede die gelijk de grond in. Het verschil werd in het begin van die tweede helft gelijk uitgebouwd naar 9goals bij 15-6. Hierna voor het eerst in deze wedstrijd een tijdje een status quo in de score. Over en weer vielen de doelpunten waarbij ons tweede er wel voor zorgde dat Ondo geen sikkepitje dichterbij kon komen. En zo kabbelde de wedstrijd rustig naar het einde. En dus werd het tijd voor onze technische staf, coach Pelle en coach Stefan, om ons een paar blauwgele verrassingen voor te schotelen. Was het inbrengen van Kimberley nog een reguliere wissel, maar dat goodold Errol zijn eerste wedstrijdminuten in de selectie ging maken lag toch minder voor de hand. Dat Errol het nog steeds kan bewees hij enkele minuten later door vanuit de hoek schuin achter de korf 20-12 in de korf te schieten. En alsof dit alles nog niet genoeg was werden we ook nog eens getrakteerd op een heuse debutant toen een aantal minuten voor tijd Jolien haar opwachting kwam maken. En zoals we in Amsterdam met debutanten gewend zijn luisterde zij haar debuut op met de laatste goal van de wedstrijd en bepaalde zij de eindstand op 23-13.

Een mooie overwinning in de laatste wedstrijd van 2019. En ook broodnodig aangezien de meeste ploegen al vier punten of meer verzameld hebben. Maar de achtervolging is ingezet. Zo spelend zal het  niet lang duren of Swift 2 voegt zich bij het grote rijtje middenmoters. Volgend jaar gaat de competitie verder. Op 11 januari volgt dan de uitwedstrijd bij medekoploper Tilburg 2. Maar eerst gaan we de komende tijd aan het kerstbrood, de kalkoen en de oliebollen. Met andere woorden, het  is even tijd om het korfbal links te laten liggen. Tijd voor familie, vrienden en andere aanverwante artikelen. Ik wilbij deze dan ook iedereen hele fijne feestdagen toewensen. En degenen die in de eerste seconden van 2020 een bergje geld in  het niets willen laten verdwijnen, kijk in hemelsnaam uit dat we je volgend jaar nog met alle ogen en vingers en overige lichaamsdelen kunnen begroeten.

Tot volgend jaar,

Adri

Swift 3 leidt in Leiden

Swift 3 leidt in Leiden

Swift 3 leidt in Leiden

Na het lijden van een zure nederlaag in Oegstgeest, was het afgelopen zaterdag de hoogste tijd om weer eens te laten zien dat Swift 3 ook kan leiden met een korte ei. We mochten aantreden tegen Pernix 3, een ploeg die we eigenlijk niet zo goed kenden, en uit de Sportlinked app viel al evenmin nuttige informatie te herleiden. Ons beleid was dan ook om scherp maar niet te gretig te starten, en eerst maar eens proberen af te leiden met wat voor een ploeg we te maken hadden.

De eerste aanvallen ging van een lei(d)en dakje; het vak van Marco, Remco, Esther en Pi wist de korf al snel te vinden. Aan de andere kant hielden Remmelt, Milo, Caroline en Roos het verdedigend goed dicht. Toen na twee goals de rollen werden omgedraaid, verliep het echter stroever. Het aanvalsvak kwam meerdere malen in de verleiding om gehaast te spelen, en had daardoor aanvankelijk moeite met scoren. Aan de andere kant waren de verdedigers van Swift snel afgeleid, waardoor Pernix enkele korte kansen rondom de korf goed wist te benutten. Dit was zo’n beetje het Leitmotiv van de eerste 20 minuten, met als gevolg dat het enige tijd gelijk opliep tussen de twee ploegen. Toch wist Swift tegen het einde van de eerste helft geleidelijk uit te lopen, en ging het in de rust aan de leiding met 11 doelpunten voor en 8 tegen.

Het pleidooi van Melanie, die ons vanaf de bank al prima had begeleid, plus enkele aanwijzingen van Remco vormden de leidraad voor de tweede helft. Door hooggeleid spel wisten we langzaam maar zeker verder afstand te nemen van onze tegenstander. We waren leidend in de rebound (Milo, Caroline), qua afstandsschoten (Remco, Remmelt) en korte kansen (Pi, Roos), en we wisten menig stip te herleiden én benutten (Marco). De Leidenaren probeerde het spel van Swift nog te ontzetten door twee geleiders uit hun selectie in te zetten, maar tevergeefs. Met nog 10 minuten op de klok stonden we 5 doelpunten voor, en was het dus tijd om de wedstrijd nu rustig uit te gaan leiden. En dit lukte. Met het scorebord op 13-20 klonk het fluitsignaal van de scheidsrechter (die de wedstrijd overigens in prima banen had geleid). “Echt een goede wedstrijd. Met het hele team geknokt en zelfs af en toe volwassen gespeeld. Ik heb genoten!”, aldus leider Remco.

 

Volgende week staat Tempo 4 op het programma; een ploeg die net als Pernix tot nu toe geen punten heeft weten te behalen. Kan Swift 3 wederom haar ‘volwassen’ spel en kwaliteiten tonen? Komt dat zien, om 17.30 in Oostenburg!

 

Roos

 

Sterk Swift wint in Goes van Tjoba

Sterk Swift wint in Goes van Tjoba

Sterk Swift wint in Goes van Tjoba

Zaterdag stond de op-één-na verste uitwedstrijd van het seizoen voor Swift op het programma. En dan te bedenken dat die wedstrijd in Goes was. De reistijd van twee uur werd de hele week al aangehaald als één van dé argumenten om de wedstrijd met Tjoba om te zetten in winst. De Zeeuwen waren prima begonnen aan het zaalseizoen met twee overwinningen en vooral die laatste overwinning, uit bij Velocitas, zorgde toch voor enig ontzag. Tjoba zal van tevoren dan ook gedacht hebben een goede kans te maken. Het kwam echter bedrogen uit: in tot nu toe één van de beste wedstrijden van het seizoen ging Swift ervandoor met de overwinning. Het werd liefst 17-26.

Een aantal Swift-fans waren tot bewondering van de spelers helemaal meegekomen uit Amsterdam en omstreken. Voor de familie Bosdijk was Goes bovendien om de hoek en dus werden we gesteund door een verrassend groot aantal mensen. De sfeer zat er goed in in sporthal Omnium, want de vele thuissupporters bleken bloedfanatiek. Regelmatig roerden ze zich bij beslissingen van de scheidsrechter, discussies tussen de coaches en zelfs bij blessures van Swift die in hun ogen toch vooral werden bestempeld als aanstellerij of tijdrekken. De reuring op de tribunes werkte als doping voor Swift, dat liet zien dergelijke branie vooral met sterk spel te kunnen overbluffen.

Vooral verdedigend had Swift z’n zaakjes prima op orde. De snelle aangeef, soms aangegooid vanuit het andere vak, werd er regelmatig uitgehaald en als die er al kwam werd de geliefde bal naar de achterkant van het veld zo moeilijk mogelijk gemaakt. Toch lukte het Tjoba in het eerste deel van de eerste helft om bij te blijven. In het voorveld werd niet altijd even veel druk gegeven en bovendien werden er een aantal vrije ballen weggegeven die leidden tot een doelpunt. Na een sterke Amsterdamse start kon het daarom gebeuren dat het na twintig minuten 9-8 stond. Dat was gelijk de enige en laatste voorsprong van Tjoba, dat de rest van de wedstrijd achter de feiten aan zou lopen. Nog voor rust boog Swift de achterstand om in een 9-13 voorsprong, mede door doelpunten van Rick en Anniek, die beiden sterk speelden. Daarnaast bleek Jasper een plaag voor zijn tegenstander. Hij kwam gemakkelijk vrij en strooide (al dan niet hangend in de lucht) met mooie passes. Ook de doelpunten voor rust van Nicole zijn het vermelden waard. Drie keer was het van afstand raak. En dat was knap, want ook verdedigend zorgde ze samen met Silvana dat de normaal gesproken makkelijk scorende dames van Tjoba nauwelijks in hun spel kwamen.

Dat het verdedigde plan, gesmeden door Martin, de gewenste uitwerking zorgde natuurlijk voor tevredenheid in de rust. Na de vorige twee wedstrijden wisten we echter precies waar het gevaar lag, namelijk dat een ruime voorsprong uit handen zou worden gegeven. Niet alleen zouden we goed uit de kleedkamer moeten komen, we moesten het nu ook de gehele tweede helft volhouden. En dat lukte. Alsof we daadwerkelijk hadden geleerd van de afgelopen weken werd er met het mes tussen de tanden gespeeld. Al snel werd er een voorsprong van zes doelpunten gepakt en als enige verslapping dreigde, stond er steeds iemand op om het verschil weer groter te maken. Rick, die tot afgrijzen van het thuispubliek twee keer op de grond lag met kramp, maakte kort daarna toch de 12-19. De brede glimlach in de richting van de tribunes sprak boekdelen. Na zijn doelpunt werd Rick vervangen door Mees, die met goed verdedigend en reboundend werk liet zien hoe belangrijk het is om een sterke en brede selectie te hebben. Stoïcijns ging Swift ook na de omzettingen door en bleef het gemakkelijk op de been. Sterker nog: de voorsprong kon in het laatste deel van de wedstrijd verder worden uitgebreid. Het grootste verschil werd bereikt bij 14-24. De einduitslag van 17-26 gaf de verhoudingen prima weer.

‘Tjoba afgebluft’ kopte de Provinciale Zeeuwse Courant de volgende dag, en dat was terecht. Een wedstrijd die Swift vertrouwen moet geven richting het treffen met ONDO (Middelburg), de andere Zeeuwse tegenstander. ONDO won als enige alle wedstrijden tot nu toe en is één van de absolute titelkandidaten. Een mooi treffen dus om te zien in hoeverre we ons kunnen meten met de echte topploegen. Deze laatste wedstrijd voor de Kerst wordt aankomende zaterdag om 20.00 gespeeld in sporthal Oostenburg. We zien u graag langs de lijn!

Zie ook het (korte) verslag van de Provinciale Zeeuwse Courant: https://www.pzc.nl/sport-in-zeeland/ondo-blijft-winnen-maar-tjoba-en-fortis-worden-afgebluft~a14767ce/

Verslagen Swift 1: Velocitas en KIOS

Verslagen Swift 1: Velocitas en KIOS

Verslagen Swift 1: Velocitas en KIOS

Swift  1   –  Velocitas 1     24 – 28
KIOS  1  –  Swift 1     19 – 20

Er zijn zo van die dagen dat ja na het laatste fluitsignaal jezelf vol verwondering  af vraagt wat je in hemelsnaam hebt meegemaakt. Zo een dag was het nu al weer anderhalve week geleden toen Swift de eerste zaalwedstrijd van  dit  seizoen af had gewerkt in onze eigen Oostenburghal. Voor het eerst sinds lange tijd weer uitkomend in de eerste klas mocht  het gelijk aantreden tegen een van de titelkandidaten Velocitas.  Maar ons eerste liet zien absoluut niet  onder de indruk te zijn en nam vanaf het eerste fluitsignaal direct het initiatief. Binnen de kortste keren stond het al 2-0 en dat bleek een voorbode te zijn voor een  heerlijke eerste helft met veel doelpunten. Beide ploegen lieten zich niet  onbetuigd en de goals vielen als pepernoten uit de zak van een van de vele roetveegpieten. Liefst 18 keer werd de meneer van het scorebord aan het werk gezet door een speler of speelster van Swift (alle 8 scoorden deze eerste helft), terwijl Velocitas 15 keer de knoppen liet bedienen.

De tweede helft ging  ons eerste in eerste instantie op dezelfde voet verder. Binnen no time hadden we er weer drie in het mandje liggen. De punten leken voor het oprapen te liggen maar we hadden even buiten de waard gerekend. In dit geval was de waard de man in het zwart. Deze scheids leek zich ten doel te hebben gesteld om in de contactsport die korfbal tegenwoordig toch is elk fysiek contact uit te bannen met het gevolg dat hij zijn fluitje liet horen zodra alleen maar de haartjes op de armen of benen elkaar raakten. Zo ook bij het schot wat 21-15 leek te betekenen. Ondanks dat de verdedigers van Velocitas al van vak aan het wisselen waren en iedereen er van uitging dat er een geldig doelpunt was gemaakt had deze scheids toch weer ergens iets weten te vinden om te kunnen fluiten. En dus keurde hij de goal af. Ik weet niet of de beste man dit nog leest maar ik kan hem verzekeren dat er ook na het zien van de filmbeelden met geen mogelijkheid welke overtreding dan ook te ontdekken valt. Mijns inziens een zeer duur foutje dus. En al leek er met een voorsprong van vijf goals weinig aan de hand toch was dit moment de kentering in de wedstrijd. Swift raakte steeds meer van de kook doo de manier van fluiten, daar waar Velocitas er toch wat volwassener mee om ging. Zij kropen dan ook steeds dichter bij daarbij geholpen doordat ons eerste steeds meer ging forceren en daardoor juist overtredingen ging maken. Niet zo slim natuurlijk als je weet dat een scheidsrechter daar heel erg op let. Het regende dan ook vrije worpen en strafworpen en hoewel we toch nog met 24-21 voor wisten te blijven was het duidelijk dat dit niet goed af kon lopen. De onzen irriteerden zich steeds meer en dat kwam hun spel natuurlijk niet ten goede. Scoren werd er dan ook niet meer gedaan door Swift 1. Velocitas profiteerde en ging er uiteindelijk op en erover om   tenslotte met 24-28 te zegevieren. En zo leed ons eerste een volledige onnodige nederlaag die toch in de eerste plaats vooral aan ons zelf te wijten is geweest. Natuurlijk werd de wedstrijd beïnvloed door het vele fluiten, maar daar had Velocitas ook last van. Zij bleven echter zoveel mogelijk hun ding doen terwijl wij volledig  uit het ritme raakten. Een goede leer voor de volgende keer.

 

Als je echter denkt dat dit  het summum van een bizarre wedstrijd was dan kunnen diegenen die afgelopen zaterdag naar Nieuw Vennep togen om ons eerste te supporteren tegen KIOS nog wel een heel ander verhaal vertellen. Een wedstrijd die in grote lijnen hetzelfde verliep als die tegen Velocitas. Een vroege voorsprong die tot aan de rust  gehandhaafd blijft. Weliswaar minder goals als de eerste wedstrijd maar de ruststand van 8-11 in ons voordeel tegen een toch wel iets mindere tegenstander als Velocitas geeft alle mogelijkheden om in het tweede deel verder weg te lopen. En dat gebeurt dan ook vroeg in de tweede helft. Twee strafworpen achter elkaar bezorgen ons een voorsprong van vijf doelpunten. Maar ook deze wedstrijd lijkt dat  uiteindelijk niet voldoende. Plotseling stokt het scoren. 8-13 wordt 11-14, 11-14 wordt 15-15 en 15-15 wordt 19-16 maar dan ineens in het voordeel van KIOS. Misnoegd zitten we op de tribune als de klok dan nog 1.15 aanwijst en we de amechtige pogingen van ons eerste zitten te aanschouwen om überhaupt nog een keer tot scoren te komen. Toen dat met 1.12 op de klok lukte klonk er dan ook slechts een lauw applausje vanaf de Swift tribune. Dat onze verdediging enkele seconden de bal weer wist te veroveren bracht weinig extra enthousiasme bij de supporters. Wel was de verwondering  groot toen Rick met een ware onderhandse toverbal vanaf een meter of elf 19-18 tevoorschijn toverde. Er waren nog 45 seconden te spelen en dus werd de ploeg toch nog maar 1x vanaf alle kanten aangespoord om alles op alles te zetten. Je kan natuurlijk nooit weten, misschien was een puntje toch nog mogelijk. KIOS voelde nu toch ook weer de druk en verdomd, ze maakten een foutje. De bal gaat snel naar onze aanval, Rick wordt in stelling gebracht en van ver verdwijnt de bal opnieuw door de korf. 20 Seconden voor het einde is dan toch  het eerste punt in deze competitie binnen handbereik. Maar ja, KIOS kan nog wel een aanval spelen, dus het is ineens billen knijpen of het alsnog fout gaat. Onze verdediging probeert de tegenstanders in ieder geval zo min mogelijkheid vrijheid te geven en zitten hen dus bovenop de huid. En daar blijkt KIOS niet mee om te kunnen gaan. Een slecht geplaatste bal richting paalzone wordt niet onder controle gekregen en zijn we er als de kippen bij om de bal te veroveren. Ik kijk op  de klok en zie de tijd van 10 naar 09 seconden verspringen.  Het zal toch niet? Met twee lange halen komt de bal achter in de hoek van het veld bij Jasper terecht. Er is nog 4.5 seconden te spelen. Jasper schiet en een seconde later staan we op de banken. De klok staat stil op 3.6 seconden maar in dezelfde oogopslag zien we ook dat het scorebord 19-20 aangeeft. Want Jaspers schot is feilloos door het mandje gevallen. Alles wat blauw geel  is staat te glimmen en te stralen. Wat een ontknoping. Vier doelpunten in 68.4 seconden, je moet er bij zijn geweest  om het te geloven. Ik heb begrepen dat de sporthalbeheerder in Nieuw Vennep de volgende dag diverse KIOS spelers nog steeds op de spelersbank wezenloos voor zich uit zagen zitten kijken, niet begrijpend hoe ze dit uit handen hadden kunnen geven. Zoals ik al zei aan het begin van dit artikel, je hebt van die wedstrijden dat je je achteraf afvraagt wat je in hemelsnaam zojuist hebt meegemaakt.

Tot volgende keer,

Adri